TAK NA WZGÓRZU STAŁ STRASZNY SZORSTKI KRZYŻ ,NA NIM PAN MOC PIEKIELNĄ ZMÓGŁ..

Nic nie jest większym lekceważeniem łaski Boga niż lekkomyślne twierdzenie, że można należeć do Boga bez przejawienia cech prawdziwej świętości w naszym codziennym życiu. Na przykład pije alkohol, pale nie tylko papierosy, prostytucja ,morderca ,złodziej kłamca,homoseksualizm, życie w rozwiązłości ,jak mówią że trzeba spróbować aby kota w worku nie kupić ,hulanki ,biesiady ,przeklinanie ,czary ,Tu można wiele wymieniać .To wszystko nas oddziela od Boga ,nie możemy chodzić dwoma drogami ,Bóg pragnie abyśmy w cichości skromności świętości prowadzili nasze życie .Ludzie dziś opierają się na miłości , mówią ze Bóg nie dopuści abyśmy byli oddzieleni od Niego ,bo jest MILOŚCIA ,tak to prawda Bóg jest MILOŚCIA ,ale też i OGNIEM TRAWIĄCYM .On gdy przyjdzie oddzieli kozły od owiec ,,plewę od ziarna .Wiec nie wszyscy będą z Nim ,Z Nim będą tylko Ci którzy przestrzegają Jego słowa i wypełniają je. Ale przejdę dalej Bóg zna wprawdzie dokładnie wszystkich, którzy są Jego własnością, lecz w Swoim Słowie przedstawił nam także dla naszego użytku cechy rozpoznawcze tych ludzi. Wszakże fundament Boży stoi niewzruszony, a ma te pieczę na sobie: Zna Pan tych, którzy SA jego, i : Niech odstąpi od nieprawości każdy, kto wzywa imienia pańskiego” (2Tym.2,19).Nie mamy prawa przyjmować założenia , że ktoś, kto czyni zło tak jak wymieniłam wyżej ,w gruncie rzeczy zapewne także należy do Boga. Często wydaje się niezwykle trudne, by wytłumaczyć te lub inne złe przyzwyczajenia u ludzi, których mimo to uważamy za chrześcijan. Lecz Słowo Boże porusza tę kwestie tak niedwuznacznie i z tak niewzruszonym autorytetem, że właściwa ocena nie powinna sprawiać nam żadnych trudności. „Po tym poznaje się dzieci Boże i dzieci diabelskie. Kto nie postępuje sprawiedliwie, nie jest z Boga. Jak też ten, kto nie miłuje brata swego”(1list Jana 3,10).W naszych obecnych czasach , czasach pobłażliwości wobec nas samych, czasach

, czasach  braku duchowej energii, konieczne jest, byśmy przypomnieli sobie te jasne wypowiedzi Bożego Słowa. Gdy spojrzymy wokół nas, w tym, co ogólnie nazywamy chrześcijaństwem dostrzegamy zatrważającą ilość lekkomyślnych, słabych i mętnych wyznań, przeciwko którym prawdziwy chrześcijanin powołany jest, by zdecydowanie sprzeciwić się i złożyć wyraźne świadectwo. To godne pożałowania, jak wielu ludzi przyjmujących imię chrześcijanin kroczy szeroką, wydeptana droga „fasadowego” religijnego wyznania. Trudno u nich zaobserwować choćby odrobinę miłości Bożej i  poszlaki świętego postępowania. Niech wierność i klarowane świadectwo życia w odłączeniu od wszelkiego zła będą nadal aktualnymi zasadami naszego postępowania! Niech odrzucenie wszelkiego podobieństwa od tego grzesznego i przewrotnego świata świadczy dobitnie o naszym niebiańskim powołaniu i wzniosłym stanowisku! BĄDŹMY „PEŁNI OWOCU SPRAWIEDLIWOŚCI  PRZEZ JEZUSA CHRYSTUSA ,KU CHWALE I CZCI BOGA”(Fil.1,11)!   

komentarze (4) | dodaj komentarz

Znajdź sobie czas na czytanie Bibli

Abyś się nawrócił.

Abyś się modlił.

Życie jest krótkie,

Przemija bardzo szybko.jak film.

            Przestrzegaj praw Bożych !!!

Czy chciałbyś drogi czytelniku aby i dla Ciebie było kiedyś za późno?

Pamiętaj o Stwórcy w kwiecie swojego wieku zanim nadejdą złe dni.

jak mówi Kaznodzieja Salomon w 11roz wers. 9-10 ; 12,1:

 Raduj się młodzieńcze ,w swej młodości

I bądź dobrej myśli ,póki jesteś młody.

Postępuj tak jak każe ci serce ,

I używaj ,czego pragną twoje oczy.

Lecz wiedz ,że za to wszystko

 Pozwie cię Bóg na sąd.

Otrząśnij się z utrapienia swojego serca,

I odrzuć słabości swojego ciała!

Gdyż młodość i jej rozkwit są marnością .

Pamiętaj o swoim Stwórcy w kwiecie swojego wieku,

Zanim nadejdą złe dni,

i zbliżą się lata, o których powiesz:

Nie podobają mi się .

Jezus mówi:

Ja żyję i wy żyć będziecie !  (Jan14,19)

komentarze (3) | dodaj komentarz

Od Grzegorza VII(10373-1085) do Soboru Trydenckiego(1546)

Pierwszych źródeł bogatego rozwoju pobożność maryjnej w tym okresie ,szukać trzeba w obfitej spuściźnie liturgii kościołów wschodnich. Ponadto znakomity grunt do rozwoju dogmatyki maryjnej dała scholastyka ze swoją spekulatywną logiką. Myśl średniowiecza poszerzyła perspektywę kulty Marii. Nie poprzedzając na kulcie związanym z wcieleniem, zaczęto dostrzegać i eksponować następstwa jej współudziału w dziele odkupienia, tym samym kult Marii stał się bardziej autonomiczny i niezależny od nauki o Chrystusie. Oprócz powstawania nowych partykularnych form kultu, wiele dawnych zostało upowszechnionych lub włączonych jako obowiązujące dla całego kościoła. W tym czasie liturgia i kaznodziejstwo w coraz większym stopniu stawały się wyrazem kultu Marii. Zasłużonymi rzecznikami rozwoju form kultu stawały się zakony.

Cystersi i Premonstratesi szerzyli kult wniebowzięcia .Franciszkanie byli niezłomnymi orędownikami niepokalanego poczęcia. Karmelici oparli swoją regułę na idei współofiary Marii matki bolesnej (idei wielostronnych relacji dogmatycznych o roli Marii w odkupieniu.)Dominikanie zasłużyli się w szerzeniu całościowo pojętego kultu, opartego na rozpamiętywaniu tajemnice różańcowych. W tym okresie następuje rozwój miejsc pielgrzymkowych poświęconych Marii, m.in. Oropa, Adelin., Turyn, Bolonia, Jasna Góra, Grota Ferrata i wiele innych.

Urban II (1095)wprowadza definitywnie do mszy prefacje o najświętszej Marii pannie. Niekiedy śpiew całej mszy był hymnem tylko ku jej czci. Wzbogacono cykl maryjny w roku liturgicznym wprowadzonego jako obowiązujący w całym kościele (Jan XXII, Sykstus IV)(por.Gratiaplena,op.cit.,s.113).

Następuje rozwój rozwój kolejnych świąt: Nawiedzenie Elżbiety przez Matkę Boską(2lipca),uroczystość Matki Bożej szkaplerznej, święto Odnalezienia Jezusa, którego głównym momentem jest smutek i radość Marii. Dla przeciwdziałania hustyzmiwi święto Matki Boskiej Bolesnej ,święto Imienia Maryi(12 września).Zaślubiny dziewicy Marii(23września)i wiele innych obchodzonych lokalnie. Jako wyraz kultu powstają formularze mszalne: msza Venite ad me („Przyjdźcie do mnie „XII w.),msza Multum tuum,(„Wiele twojego „XV w.)Msza o Pięciu boleściach (XV w.)Następuje również rozwój poezji maryjnej, hymnów i antyfon (m.in. Stabat Mater /”Stała Matka”, Alma Redemptoris Mater/ Błogosławiona Matko Odkupiciela”, Salve Regina/ „Witaj Królowo”).

W tym okresie Maria na dobre wchodzi do liturgii. Wygłoszone są homilie na jej temat i obchodzone liczne poświęcone jej święta. Powstaje niezmierzona ilość homilii i hymnów na część Marii, poświecone SA jej kościoły oraz zakładane zakony dla je adoracji. Rozwój kultu, w miarę upływu czasu jest tak powszechny i wszechobecny, że właściwie nikt już nad nim nie panuje. Oprócz świąt i dogmatów ustalonych przez magisterium kościoła, powstaje mnóstwo dzieł, podań, legend, obiektów kultu ,relikwii i świąt o charakterze lokalnym. Trend ten jest tak masowy i histeryczny, że już pod koniec XV wieku zaczął wymagać jakiegoś soborowego unormowania. Schyłek omawianego okresu (XIV-XV w.) jest czasem zastoju doktrynalnego, powtarza się stale, nie pojawiają się nowe rozwiązania. Teologia stała się systemem coraz bardziej nominalnym, odcinającym się stopniowo od swoich źródeł i od ludzi (R. Laurentin, op. Cit.s.94).Zwykli ludzie są coraz bardziej rozczarowani abstrakcyjnością teologii i szukają strawy duchowej gdzie indziej. Na tym gruncie następuje rozwój kariologii emocjonalnej i płytkiej. Maria przestaje być postrzegana przez lud przede wszystkim jako Maria Boża, ale jest już tym wszystkim, czym chcą ja widzieć ludzie. Kobietą, wytworem bolączki, źródłem egzaltacji i uniesień. Uznając kategorii współczesnych nazwalibyśmy ja idolem, wytworem masowej kultur. Jest to jeden z elementów świadczących o upadku społecznym w okresie poprzedzającym reformację.

CDN.

komentarze (3) | dodaj komentarz

Tymczasem rządy nad Egiptem objął nowy król, który nie znał Józef.

Wtedy obłok zakrył namiot zgromadzenia, a chwała Pańska napełniła przybytek. (2.LB.1,8 oraz 40,34)

2 Księga Mojżeszowa opisuje ucisk i niewolę, w których żył Izrael. Faraon, król Egiptu obrazuje szatana miał władzę zabijania i darowania życia (Hebr.2,14-15).Ów faraon nie znał ani Józefa, ani też Boga (2.Mojż.5,2) i nie zamierzał być posłuszny Jego głosowi. To raczej wszyscy byli zmuszeni słuchać rozkazów Faraona. ”Egipcjanie zmuszali Izraelitów do ciężkich robót uprzykrzali im życie uciążliwą robotą”(2.Mojż.1,13-14),narażając ich na wielki znój i powodując żałosne westchnienia Izraelitów. To niewątpliwie obraz „służby grzechu”, niewolniczego poddaństwa twardemu tyranowi.

Ale płacz Izraelitów doszedł do Boga i Bóg ich usłyszał. Czytamy tam o tym, że „Bóg słyszał”” Bóg pamiętał „ ,”Bóg widział : i „Bóg znał” na wskroś ich udrękę. Następnie Bóg okazał łaskę i uwolnił swój lud. On objawił swoją wielkość i oznajmił :Zstąpiłem przeto, aby go (tj. swój lud )wyrażać z mocy Egiptu”. Bóg czyni posłańcem Mojżesza, przez którego sam uwalnia swój lud i prowadzi go do Siebie.

Odkupienie przez krew i przez posłannictwo obrazuje podstawę, na której możliwe jest spotkanie pomiędzy Bogiem a jego ludem. Pojawiajający się nieco później Namiot Zgromadzenia (lub Spodkania)sporządzony jest dokładnie według wzoru ukazanego przez Boga na Górze Syjon. Dopiero wtedy, gdy Mojżesz zakończył pracę nad wzniesieniem tego przybytku, chwała Boga Jahwe objawiła się i wypełnia go.Ten oto jeden prawdziwy Bóg „Jam Jest,który Jest” zamieszkał pośród Swojego odkupionego ludu.

Pierwsza Księga Mojżeszowa ukazuje człowieka, który poprzez nieposłuszeństwo z pierwotnych wyżyn gwałtownie spada w dół: z Edenu, Bożego ogrodu ,.W 2 Księdze Mojżeszowej podążamy śladem powołania człowieka z krainy śmierci,z Egiptu,do miejsca, gdzie Jest on przywrócony do radosnej społeczności z Bogiem, a Bóg raduje z tego i zamieszkuje z człowiekiem.

komentarze (0) | dodaj komentarz